Just another WordPress.com site

Gatengraafster

Het zand schuurt langs haar huid, krast rode striemen in de droge knieën.
Ze voelt het niet.
Geconcentreerd, met rug gebogen, duwt ze de pvc buis dieper in de multe,
onbewust van de donkere wolken die samenscholen boven haar.
Als volgevreten figuranten wachten ze loom op hun moment.

Vermoeid veegt ze een lok uit het gezicht.
De zilte lucht doet haar haar krullen, lange plukken steil bochten zich nu sierlijk om haar hoofd.
Straks gaat de schaar erin, alles eraf.
Maar eerst nog een gat maken, en nog één. Totdat er genoeg zijn.

Iedere herinnering krijgt zijn plek, zo had ze het zich voorgesteld.
Haar tas vol snuisterijen ligt half open op het strand. Korrels rollen steels naar binnen, kijken er verwonderd rond.                                  Het wattenstaafje met blauwe oogschaduw,  een oorbel zonder vleugel meer, bonnetjes met handgeschreven rekensommen. Wie wil luisteren hoort hun verhalen. Het steentje van vakantie, de foto met hen beide. Hen beide. Heinde. Einde.

Voorzichtig pakt ze ze op.
Iedere herinnering zijn plek, zoals ze zich had voorgesteld. Niet in haastig gegraven gaten, met de handen uitgeklauwd- nee, een waardige ter aarde stelling. Met eerbied voor wat is geweest.

De wind trekt aan.
Ze moet zich haasten nu, straks zal de regen vallen.
De graven laat ze open.
Lucht, er moet nog lucht bij kunnen.
Het zal de beelden levend houden.

Bijna klaar overziet ze haar werk.
Een eerste druppel valt van haar gezicht.

Tekst KdR, Foto HB – ©Imageastory, 2011

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s