Just another WordPress.com site

Telraam

Ze staat er nog. Hij ziet haar als hij het raampje openzet om de weekendlucht uit zijn kamer vrij te laten. Blonde haren nonchalant gebonden in een staart, een paar slierten hangen als vergeten slingers in haar hals. Rosa. Hij rolt haar naam in zijn mond. Rrrrosa. Rosa met de rode lippen. Als hij zijn ogen dicht doet, kan hij ze weer proeven. Aardbeien en zonneschijn.

Rosa kijkt omhoog en prevelt bezwerende getallenreeksen.Telt de vakjes in de ramen. Drieëndertig maal zes. Honderachtennegentig. Honderachtennegentig plus drieendertig maal vier. Hondertweeendertig. Honderdtweeendertig plus honderdachtennegentig. Driehonderddertig. Driehonderddertig gedeeld door tien. Drieëndertig. Drie plus drie. Zes. Zes uur wachten nog. Het staat in het glas geschreven. Ze wiebelt zachtjes op de roze All Stars, zolen lang al afgesleten van haar heen en weer en heen en weer.Telt tot drieëndertig maal zes plus drieendertig maal vier. Zes keer achter elkaar, want dan komt alles goed.

Hij schuift zijn stoel naar achteren. Het scherm voor hem zoemt lijdzaam aan, als langgerekt gapend na een diepe slaap. Op het bureau gebleekt papier met ingewikkelde berekeningen. Zijn ogen prikken van de scherpe ochtendzon die door het glas valt. Het lukt hem niet de grote cijferbrij te ontleden. Bierlucht hangt nog als een aura om hem heen, vermengd met de zoete geur van haar parfum. Souvenir van een mooie nacht.

‘Wacht je op mij? His wish is her command. Rosa staat als een gelijmd vogeltje op de plek waar ze vanochtend afscheid namen. En zingt haar lied van cijfers voor hem. Drieëntachtig, vierentachtig. Waarom weet ze zelf ook niet meer.

Zijn vrienden noemen haar Rivellarosa- ‘Een beetje vreemd maar wel lekker’. Ze wordt gedoogd maar niet begrepen, mag slechts bij gratie van haar schoonheid mee uit, de stad in. Als een rekwisiet in hun spel wordt Rosa dan verplaatst van bar naar kroeg. Ze begrijpt niet wat er om haar heen gebeurd. Rosa begrijpt wel dat ze ergens bij hoort. Dat is genoeg.

Gisteravond was hij naast haar gaan staan. En had met kriebels in zijn buik een compliment gegeven: Je bent zo mooi. Rosa leek het niet te boeien. Keek als gehypnotiseerd naar de glitterlamp die al draaiende sterren op het plafond wierp. Haar rode lippen iets geopend, een belletje spuug glintsterend in de mondhoek. Om verliefd op te zijn. ‘Ga je mee?’ Hij kon niets anders vragen nu. Rosa had even verstoord opgekeken. En ging toen mee, blij met de hand die haar gereikt werd.

De straten waren stil. Onderweg had ze hun stappen naar zijn huis geteld. Eenentwintig, tweeëntwintig, drieëntwintig. Want dan kwam alles goed.

Tekst KdR, Foto HB – ©Imageastory, 2011

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s