Just another WordPress.com site

Spreken is zilver


Kijk, Vrouw weet het natuurlijk allang. Ze is immers de stille getuige.
Ziet toe hoe de tijd, immer subtiel, zijn spel al speelt met lichaam en geest, van het in fysieke balans zijn langzaam een teveel aan het ene en tekort aan het andere maakt. Hoe het hiaten in het romantische geheugen slaat als ware het een imploderende gatenkaas. Vrouw doet er het zwijgen toe. Zoals het een stille getuige betaamt.

Op de fiets. De zilveren broek plakt aan zijn benen, het polyester doet hem glad over het zadel schuiven. Staat het raar eigenlijk? De man aan de overkant staart naar ze. Waarschijnlijk wel dus. Korte mouwen in maart. Hij heeft het koud ook. Vrouw had nog snel een trui in de rugzak gestopt, maar die durft hij niet aan te trekken. Zijn vrienden zouden hem uitlachen.

Hij lacht met hen mee, goede grap zeg. Voelt hoe zijn mondhoeken omhoog gaan terwijl zijn ogen alert blijven, de andere gezichten scant op codes die hij niet meer kent. Leuk, weer met de jongens op pad. Van de fiets op het terras. Mensen kijken wat bevreemd naar hen, de ogen dichtgeknepen tegen het weerkaatsende licht op hun onderlichamen. Hij beweegt zich stroef tussen hen door, een incomplete Tin Man op zoek naar de hartslag van zijn jeugd. Het Land van Oz voelt echter verder weg dan ooit.

Het liefst was hij de broek kwijt. Zou hij de jongen die hij was uittrekken en achterlaten als een slang die zich vervelt. Maar hij gaat zitten, zakt onderuit en bestelt een bier. En nog één en twee en ach, waarom ook niet, nog één. Tel raakt kwijt. De drank pompt per slok vertrouwen in zijn bloed, blakend gloeien zijn wangen van hervonden kracht. Totdat het licht voelt in zijn hoofd en hij daadwerkelijk meent : the boys are back in town.

Ze lachen en praten hard en almaar harder. Vrouwen, vroeger en geld: als in een dolgedraaide carrousel keren ze almaar sneller terug in hun gesprekken. Geen van alleen lijkt er genoeg van te krijgen. Maar hij weet dat hij er wel genoeg van heeft. Er volgt eten, braken, drinken, doorgaan.

Ze zullen doorgaan.

Een harde beat. Tastbaar bijna. Zijn lichaam trilt als een snaar, genadeloos aangeslagen in strak en snel staccato. Zijn benen bewegen schoksgewijs mee, schijnen hem metalen geleiders die de opgebouwde spanning weer doen stroomlijnen. Hij heft de armen, malende molenwieken die hel oplichten in het blacklight. Er wordt om hem gelachen maar hij hoort het niet. Het zou hem niet kunnen schelen ook.

Die vrienden is hij kwijt. Al langer dan vannacht. Alcohol bleek een snel vervliegende smeerolie die meer en meer moeite had dat wat roestig was weer soepel te laten verlopen, bij elkaar te houden. Ze zijn er vandoor. Hij voelt zich opgelucht. En oud. Weet dat wat was nu niet meer hoeft. Laat dode herinneringen toch rusten, begraven onder de mantel der vergetelheid. Ze hebben hun tijd gehad.

Buiten bij de fiets trekt hij dankbaar zijn trui aan. Hij mag naar huis.

Vrouw hoort hem thuiskomen. Zijn knieën kraken klagend bij het beklimmen van de trap. In het donker ritselt hij zich uit zijn broek. Voor in de verkleedkist van de kinderen. Bezweet gaat hij naast haar liggen. Hij stinkt naar verschraald bier en oud zweet van hemzelf en anderen. Zucht diep, heel diep.

‘Hoe heb je het gehad?’
Als een jonge god’.

In het donker lacht en zwijgt ze. Vrouw weet wel beter.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s