Just another WordPress.com site

‘The saddest thing I have ever seen on my tv-screen…..’

Ze had haar appel – de partjes als twee verdroogde oudjes naast elkaar gelegen – nog niet aangeraakt. In plaats daarvan hing ze maar wat in haar stoel, met de mond halfopen een bedorven lucht verspreidend. Walgelijk. Hij haatte haar slechts meer nog als ze at: de plastik tanden castagnetten die zich ritmisch door het fruitvlees maalden. Als nagels over een schoolbord krijtten ze kippenvel op zijn huid.

De dokter heeft gesproken. En sindsdien snijdt hij braaf dagelijks om half zes een appel voor hen beiden. Het keukenmesje met oranje handvat is al eerder klaargelegd op het granieten aanrechtblad, het stuk fruit geduldig wachtend naast zich. Behendig schikt hij de acht stukjes op een bord. Klaar voor gebruik. Ze roept hem door de deur toe dat ze honger heeft. ‘Schiet je op, slome zak.’ Een glimlach zweemt om zijn mond. Zo hoort hij haar graag.

Dan loopt hij de huiskamer binnen. De klok aan de wand heeft zonet een doffe slag geslagen, de grote zwarte wijzer kruipt nu langzaam door naar boven. Twee stukjes krijgt ze vandaag, dat lijkt hem wel genoeg. Hij schuift het witte dienblad op de rollator voor haar voeten en legt de appel neer. Het stilleven van hun huwelijk. De finishing touch dan nog : hij haalt de rollator iets naar voren, een armlengte en wat meer. Het luistert nauw, ze kan er net niet bij nu.

Buiten handbereik. Als haar arm zich strekt – de zwakke spieren van oude kracht ontdaan, moe hangend aan het bot – raken de vingers bijna de rand. Hij ziet het aan en trekt het blad iets verder weg. ‘Zo is het beter.’ Ze gromt hem toe maar vraagt om niets. 

Hij gaat niet bij haar zitten. Staat in plaats daarvan op de drempel te kijken naar de vrouw. Zijn vrouw. In voorspoed hadden ze van elkaar gehouden. Tegenspoed had hen als vijandig kanonnenvlees het slagveld opgejaagd, waar aanval en verdediging zich niet meer lieten scheiden. Hij legt zijn voorhoofd tegen de koele deurpost aan en besluit te gaan. All is fair in love and war. 

Na dagen kwam hij thuis. De appel was ongegeten.

 

 

Tekst KdR, Foto HB – ©Imageastory, 2011


Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s