Just another WordPress.com site

Posts tagged “foto

Whine and dine

Wine and Dine

In de lucht tussen de man en vrouw in hangt geen spanning meer. Ontspanning ook niet. In plaats daarvan niet-uitgesproken verlangens die het paar elkaar met iedere ademhaling toe blaast. Als zeepbellen vallen ze door de dode lucht heen op tafel stuk.‘Alles naar wens, mijnheer, mevrouw?’ De ober buigt zich naar hen toe en werpt zijn schaduw over hun gezichten. Ja, ja, knikken ze verstoord. Alles naar wens.

De vrouw kijkt toe hoe hij de knoop van zijn broek los maakt en zijn hand tevreden op de opbollende buik legt. Zwarte schaamharen schemeren door de dunne stof van het overhemd heen. Zo dadelijk zal hij ‘even ruimte maken voor het toetje’ zeggen. Hij strekt zijn benen onder tafel uit en schampt hierbij lichtjes haar voeten. Ze voelt een schok door zich trekken, een onverwacht verheugd zijn van haar lichaam met de aanraking. Verontschuldigend kijkt hij haar aan. ‘Even ruimte maken voor het toetje’. Haar lippen krullen licht.

Dan blijft het weer stil tussen hen. In de verte klinkt scherp breken, gevolgd door het vloekend bijeen vegen van splinters glas. De vrouw bekijkt de man vanuit haar ooghoeken. Vreemd.                                                                               
Ze vraagt zich af wanneer ze elkaar als vanzelfsprekendheden zijn gaan beschouwen, ze elkaar hadden vastgeklonken in beelden waar geen beweging meer in te krijgen was.

Op televisie had ze eens een man liefdevol over zijn geliefde horen vertellen. Hoe hij s’ochtends zijn hoofd naar haar toedraaide en dan keek, alleen maar keek. ‘Hello stranger.’                                                                    
Hoe hij in haar gezicht, haar handelen niet zocht naar een bevestiging van het bekende, maar wil ontdekken wat zij tot nu toe nog niet aan hem getoond had. 
Kennis maken, iedere dag weer.

Misschien is dat wel wat ze elkaar verwijten mogen. Dat ze de macht der gewoonte hadden verkozen boven de kracht van de nieuwsgierigheid. Als Pavlov-honden gevangen in aangeleerde actie en reactie. Het snuffelen voorbij.

De ober brengt hen de dessertkaart. Als hij hem aan de man wil overhandigen, wuift deze de kaart kordaat met zijn grote, grove hand terug. ‘We hebben onze keuze al gemaakt mijnheer. Zij een zwarte koffie met chocoladetaart en ik een Dame Blanche, zonder de slagroom. Zoals altijd’. Hij lacht haar minzaam toe.                                                                                              
Als door een ander overgenomen, voelt de vrouw het hoofd schudden, hoe vingers de mouw van de ober licht aanraken.
‘Ik wil deze keer graag iets anders’. Haar stem klinkt schor en ongewoon.

De man kijkt in vertraging op.

Tekst KdR, Foto HB – ©Imageastory, 2012

Advertisements

Zombie

Daar sta ik weer.
Jezus.
Hand op mijn hart, ik had liever elders geweest. Van mij hoeft deze poppenkast ook niet. Kom er hier nog goed vanaf. De marmeren jurk drukt dan wel zwaar op mijn schouders maar toch.
Liever hangen ze me op, slaan scherpgepunte spijkers dwars door mijn handen en voeten heen.
Word ik als een SM-boegbeeld in mijn onderbroek te kijk gezet.
Nee, dan is staan beter, bleek en deemoedig mijn kudde gadeslaand.
Vandaag wel blijde schaapjes zo te zien. Slechts een enkeling ziet naar mij op.
De rest is druk met corsage – anjertje met gipskruid, beetje saai hoor-, zetelt gehaast de lusteloze billen op hardhouten banken.
Nogmaals, van mij hoeft het niet.
Maar ach, als zij er nou gelukkig van worden…..

Wat mij altijd verbaasd heeft: waarom sta ik hier alleen? Zo bijzonder was het toch allemaal niet wat ik deed en zei?
Of als het dat wel was: ik kan nog wel een paar groten der aarde opnoemen die in aanmerking komen voor een verering als de mijne. Toegegeven: mijn pr destijds was rete-goed. Je kon er boven op staan, maar die vissen/brood truc deed niemand me na. Om over dat water lopen nog maar te zwijgen.

Was ik in deze tijd geboren, dan had ik mij vast moeten bewijzen middels zo’n afvallig tv-programma. Holland has got a Prophecy, Mens zoekt Redder, Wie is de Messias: nog maar de vraag of ik door de voorrondes heen was gekomen. Mijn entertainmentswaarde ligt zo hoog niet meer vrees ik. Wie van hen hier zouden op mij gestemd hebben? Vermoedelijk had het grootste deel van de goegemeente mij al weggezapt voor ik mijn mond had kunnen open doen.

Wat mij ook altijd verbaasd heeft: waarom sta ik zo hoog?
Heb ik tot vervelens toe lopen prediken een mens onder de mensen te zijn, eindig ik alsnog op een voetstuk. Wie heeft dat verzonnen? Ik niet hoor.
Heb er wel zo mijn gedachten over natuurlijk. Vermoed dat het iets te maken heeft met falen.
De feilbare mens die onfeilbaarheid niet vind in zichzelf, in alle mensen en de wereld om hem heen niet. Een heilloze zoektocht? Jezus redt!

Kijk, daar staan ze dan. Hij trekt het kruis van zijn pantalon recht, zij schikt haar sluier om de hooggekapte haren. Mensenkinderen, wat zien ze eruit. Behoeftig naar zegening, verlossing, kwijtschelding der zonde: God mag het weten. Vraag is: maakt het uit?
Waarom niet een al dan niet fictieve hand pakken als wanhoop gevreesd word?
Liever hoop verkrijgen middels geloven dan het verliezen door het niet te doen denk ik maar.
Ik kan ze geen ongelijk geven.

Sommigen beweren dat ik mensen gevangen houd in een keurslijf. Ik durf het tegenovergestelde te beweren. Sta liever op de grond dan hier hoog verheven. Al heb ik nu wel beter zicht op de belangrijke zaken des levens natuurlijk. Het lijden van de mens, diens dromen en verlangens. En hoe de bh van kant haar roomkleurig volle borsten vat natuurlijk. Ach kom, ik ben ook geen heilige…..



Tekst KdR, Foto HB – ©Imageastory, 2011