Just another WordPress.com site

Posts tagged “girl

OMA

  • Agápe (αγάπη agápē) means “love” in modern day Greek, such as in the term s’agapo (Σ’αγαπώ), which means “I love you”. In Ancient Greek, it often refers to a general affection or deeper sense of “true love” rather than the attraction suggested by “eros”. Agape is used in the biblical passage known as the “love chapter”, 1 Corinthians 13, and is described there and throughout the New Testament as sacrificial love. Agape is also used in ancient texts to denote feelings for a good meal, one’s children, and the feelings for a spouse. It can be described as the feeling of being content or holding one in high regard.

 

“Ik ging met een lege wagen heen en kwam met een vrouw erop terug.”

Mijn opa maakt geen grap. Zestig jaar huwelijk moet toch ergens mee begonnen zijn, hij vertelt het zoals het is. Zijn vrouw – lange, ragfijne haren als een wit donsje op het hoofd geknot, de huid kwetsbaar geplooid – staart afwezig uit het raam en mompelt.
“Het gaat straks regenen.”

 Ik zie haar zitten. Een jong meisje nog, de ranke nek bedeesd naar beneden gebogen terwijl het paard zich een weg ploegt door de trekkende kleigrond. Ze kijkt naar de voeten van de man,  zijn voor de gelegenheid schoongeschrobde klompen, zondagse sokken misplaatst in het hout gevat. Afkomst laat zich niet verloochenen. Iets hoger gaan haar ogen dan, naar hoe zijn handen – grof werktuig – de teugels  laten vieren en weer aantrekken.  Een voorbode van haar toekomst.

 Samen zijn. Hoe heeft ze zich dit ooit gedroomd, welk fantoom van liefde zocht haar op? Ik weet het wel: tedere handen die haar gezicht omvatten, een zachte kus op de mond bij het ontwaken. Ogen die zien en oren die horen, naar haar willen luisteren ook.  Maar buiten de droomtijd  wacht hard werken, bidden en baren: het leven een rantsoen van water en brood, voor wie niet veel vraagt zal weinig genoeg zijn.

Houden ze van elkaar? Het doet er niet toe. Hun huwelijk bindt families en dorpen,  heden en verleden samen. Zij zijn slechts een facet in het web van gesponnen geschiedenis.

 Zestig jaar. Hij voelt als een deel van haar lichaam dat zich heeft ingegroeid, gaand waar zij gaat zonder dat ze er speciale aandacht aan hoeft te besteden.
Gelaten symbiose.
De kinderen – zondagmiddags’ koffiebezoek – vinden haar niet veel later huilend in de leunstoel bij het raam.  Zijn stoel. Terwijl tranen langzaam haar wangen strelen, dekken zij het lichaam af. Een niet geslaagde amputatie. Snel gaat ze hem achterna.

Dag oma.

Tekst KdR, Foto HB – ©Imageastory, 2012

Advertisements

Aardedonker

De aarde opent zich en haar gezicht licht op. 

Wie is daar?

Eerder:

Grond plakt aan haar benen. Gras ook. Ze was naar beneden geslopen nadat de w.c. werd doorgetrokken en het vertrouwd krakende bed weer stil was. Eerst nog had ze uit het raam staan kijken. Haar ogen, de duisternis ongewend, stelden zich scherp. Buiten een schimmenspel, de boom met schommel, het konijnenhok in de hoek, een badje halfvol water. De tuin kwam langzaam boven drijven, als een foto in een ontwikkelbak.Nu ligt ze hier en ruikt voorzichtig aan het donker om haar heen. De nacht dekt haar toe, ze hoeft niet bang te zijn.

Grond valt in zijn ogen. En prikt, mijn god, wat prikt dat. Tranen spoelen halfslachtig  erlangs. Als hij met zijn vingers het vuil weg wil halen, bedenkt hij zich. De met klei besmeurde handen zouden het slechts erger maken. Trekken in plaats daarvan hard aan zijn haren, pijn met pijn vervangend. Waar is die vervloekte bril?

Ze draait zich om, haar rug wordt koud. Vanmiddag nog had ze gerend hier, althans gepoogd, met een voet slepend achter zich aan. Bloed was uit de snee gegleden en had een spoor getrokken over haar hiel en op de grond. Het gras -bijna dood – zoog alles op wat drinkbaar leek. Het rode vocht was goed gevallen.

Hij gaat door. Zet de lege schep in de lemen muur voor zich om hem vol achter weer te legen. Keer op keer zijn eigen graf verplaatsend. Hoelang al? Nog niet lang genoeg, vermoedelijk. Vooraf had hij bedacht zo’n 12 uur te moeten graven. Nu weet hij het niet meer: de wijzers van zijn horloge stonden al lang geleden stil.

Als een moderne Eva was ze in de verboden boom geklommen. Te gevaarlijk, zo maande vader haar altijd. Maar het uitzicht bleef lonken. Natuurlijk zag ze niets meer dan weinig, rollen prikkeldraad die niemandsland omsloten, tot aan de betonnen wal met barakken vol met mensen. Heel erg stoute mensen, had ze gehoord, die voor straf binnen blijven moesten. Ze voelde met hen mee.

Oog om oog: hij had geroofd en werd op zijn beurt de vrijheid ontnomen. Hoewel hij hier in theorie nog wel de redelijkheid van inzag, bleek de praktijk van het opgesloten zitten niet te doen. Een plan, simpel als een jongensboek, zou hem redden gaan. Met schep en lamp het buiten tegemoet. En hier hij is dan, ondergedoken in de aarde, zich een weg banend naar bestemming onbekend. Een blinde mol zonder zicht op wat er komen gaat.

Ze ging op haar tenen staan, hopend op een glimps van de gevangenen. Maar de tak kon het meisje niet dragen en schudde wild van onvermogen totdat zijn last gevallen was. Heel even suisde de lucht in haar oren – toen lag ze geknakt door het prikkeldraad heen. Haar voet deed pijn.

Hij is er klaar mee. Gewoon, klaar. Hij wil niet meer vooruit, hij wil naar boven, wat de gevolgen ook mogen zijn. Moe zet hij de schep in het plafond boven hem, de ogen ditmaal dichtgeknepen. Droge aarde regent op zijn hoofd.

Vader was zo boos geworden. Uit bezorgdheid zei hij later. Haar misdaad werd met twee weken niet naar buiten berecht. Hij had vervolgens lappen in azijn gedrenkt – geleerd nog van zijn grootmoeder- en deze zorgvuldig om de gezwollen voet gewikkeld opdat deze slinken zou. Het zuur beet venijnig in haar vlees.

Hij voelt de grond verzwakken, het boven is nabij. Na de laatste stoot valt de avondlucht toch onverwacht op hem neer. Nauwelijks durft hij het in te ademen, bang om gehoord te worden. Dan richt hij de zaklamp op en ziet de vrijheid aan.

Tekst KdR, Foto HB - ©Imageastory, 2011