Just another WordPress.com site

Posts tagged “zwart-wit

OMA

  • Agápe (αγάπη agápē) means “love” in modern day Greek, such as in the term s’agapo (Σ’αγαπώ), which means “I love you”. In Ancient Greek, it often refers to a general affection or deeper sense of “true love” rather than the attraction suggested by “eros”. Agape is used in the biblical passage known as the “love chapter”, 1 Corinthians 13, and is described there and throughout the New Testament as sacrificial love. Agape is also used in ancient texts to denote feelings for a good meal, one’s children, and the feelings for a spouse. It can be described as the feeling of being content or holding one in high regard.

 

“Ik ging met een lege wagen heen en kwam met een vrouw erop terug.”

Mijn opa maakt geen grap. Zestig jaar huwelijk moet toch ergens mee begonnen zijn, hij vertelt het zoals het is. Zijn vrouw – lange, ragfijne haren als een wit donsje op het hoofd geknot, de huid kwetsbaar geplooid – staart afwezig uit het raam en mompelt.
“Het gaat straks regenen.”

 Ik zie haar zitten. Een jong meisje nog, de ranke nek bedeesd naar beneden gebogen terwijl het paard zich een weg ploegt door de trekkende kleigrond. Ze kijkt naar de voeten van de man,  zijn voor de gelegenheid schoongeschrobde klompen, zondagse sokken misplaatst in het hout gevat. Afkomst laat zich niet verloochenen. Iets hoger gaan haar ogen dan, naar hoe zijn handen – grof werktuig – de teugels  laten vieren en weer aantrekken.  Een voorbode van haar toekomst.

 Samen zijn. Hoe heeft ze zich dit ooit gedroomd, welk fantoom van liefde zocht haar op? Ik weet het wel: tedere handen die haar gezicht omvatten, een zachte kus op de mond bij het ontwaken. Ogen die zien en oren die horen, naar haar willen luisteren ook.  Maar buiten de droomtijd  wacht hard werken, bidden en baren: het leven een rantsoen van water en brood, voor wie niet veel vraagt zal weinig genoeg zijn.

Houden ze van elkaar? Het doet er niet toe. Hun huwelijk bindt families en dorpen,  heden en verleden samen. Zij zijn slechts een facet in het web van gesponnen geschiedenis.

 Zestig jaar. Hij voelt als een deel van haar lichaam dat zich heeft ingegroeid, gaand waar zij gaat zonder dat ze er speciale aandacht aan hoeft te besteden.
Gelaten symbiose.
De kinderen – zondagmiddags’ koffiebezoek – vinden haar niet veel later huilend in de leunstoel bij het raam.  Zijn stoel. Terwijl tranen langzaam haar wangen strelen, dekken zij het lichaam af. Een niet geslaagde amputatie. Snel gaat ze hem achterna.

Dag oma.

Tekst KdR, Foto HB – ©Imageastory, 2012

Advertisements

Aside

Pet

 

Voorzichtig.
Hoewel hij ferm zijn passen zou willen maken, gaan zijn voeten in slow motion over de witte kou. Alsof zijn lichaam hem geen uitglijders toestaat.

Hij houdt van sneeuw.
Het lijkt de wereld wat zachter te maken, stiller ook.
Kale, puntige bomen verliezen hun scherpte, staan nauwelijks  meer hoorbaar ademend onder een  vlokkenvacht bedekt.
Razende auto’s boeten aan snelheid Behoedzaam voelen zij zich een weg over het gladde vlak.
Ook hij wordt nu tot rust gemaand.

Ik loop achter hem. Zie hoe hij voetje voor voetje schuifelend naar voren gaat.
De rug licht gekromd, het hoofd naar beneden als een geknakte bloem.
Te zwaar om hoog te houden lijkt wel. Waar is het vol van dat het nu zo buigen moet?
Hij doet me somber aan, deze Atlas voor mij.
Torst  een wereld op zijn rug  die voor geen ander zichtbaar is.

Hij houdt van haar.
Toen ze het hem op de man af vroeg, was het antwoord in zijn keel gestokt, stuk geknepen door het samentrekken van zijn borst.
Hij had met bier gehaast de brokken weggespoeld. Zeemansgraf voor dolende gevoelens.
En was weggegaan.
Snel weg.
Snel.
Weg.

Ik zie hoe hij zijn hand naar zijn hart brengt.
Verbaasd me niets, het zal wel pijn doen.
Als hij maar niet hier, voor mijn voeten….Daar kan ik niks mee hoor. Gewoon blijven adem halen, jongen. Is tot nu toe het beste medicijn gebleken tegen de dood en andere ongemakken van het leven.

Hij controleert zijn binnenzak. De brief zit er nog.
Zijn antwoord kwam alsnog, maar later, toen de rust was wedergekeerd.
Papier had geduldig naar zijn verhaal geluisterd.
Aan het einde van de muur hangt een brievenbus.
Een kus op de envelop. ‘Doe je best’. Dan laat hij los en draait zich om. De ver naar voren geschoven pet geeft alleen een aarzelende glimlach om zijn lippen prijs.

Hij schampt mij in het voorbij gaan. Verbaasd voel ik mijn voeten slippen.

Tekst KdR, Foto HB - ©Imageastory, 2011